Een wandelroute door de mangrove van West-Kalimantan

mangrove van West-Kalimantan

De mangrove van West-Kalimantan heeft de grootste biodiversiteit van de wereld. In deze mangrove groeien soorten flora en fauna die nergens anders ter wereld voorkomen. Veel van de mangrove is nog onontgonnen gebied. Sinds kort is een klein deel van de mangrove te bezoeken bij Mangrove Bentang Pesisir Padang Tikar. Ik ging naar de opening van de wandelroute.

 

Met de hoogwaardigheidsbekleders mee

Overigens wist ik niet dat het om een opening ging… En dat er allemaal hoogwaardigheidsbekleders met ons meegingen… Ik had mijn t-shirt met de tekst ‘Living for the weekend’ aangetrokken, wat me wel toepasselijk leek aangezien het een maandag was.

 

Aangekomen op de plek waar we op de boot naar het mangrove dorpje zouden gaan stonden de vice-gouverneur en zijn gevolg ons al op te wachten. De vice-gouverneur heeft geen woord gezegd over mijn ietwat uit de toon vallende t-shirt, ondanks dat hij als een van de weinigen prima Engels sprak. Waarschijnlijk heeft hij van binnen wel zoiets gedacht als ‘gekke buitenlanders’, maar hij liet het niet merken.

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Het was trouwens ook een knaloranje t-shirt. Als ze maar niet dachten dat ik een soort van misplaatst gevoel van vaderlandsliefde wilde uitstralen…

 

De boot in

Het was in eerste instantie de bedoeling dat de gouverneur zelf mee zou gaan, maar omdat hij het druk had met andere zaken, ging de vice-gouverneur mee. Heerlijk om een keer gewoon Engels te kunnen praten en een net wat meer inhoudelijk gesprek te kunnen voeren in plaats van woorden te zoeken in Bahasa.

 

De vice-gouverneur kreeg een pet op met daarop de tekst ‘leader’, zodat er geen misverstand kon bestaan. Zo’n pet wilde ik ook wel, maar ik heb niet durven vragen of ik hem ook even op mocht zetten.

 

Naast een aantal bekenden uit het gevolg van de gouverneur en natuurlijk onze lokale man (die ook mee was naar de jungle), waren er ook een aantal andere hoogwaardigheidsbekleders mee, waaronder de districtleider. De overheidsorganisatie in Indonesië is nogal gelaagd, tussen gouverneur en burgemeester cq. stads- of dorpshoofd zit nog een aantal andere formele lagen aan hoogwaardigheidsbekleders, maar ik zal je verder niet met die info vermoeien.

 

Zoals in Indonesië gebruikelijk, gingen er net iets te veel mensen mee in één bootje. Gezellig hutje-mutje. De boottocht zou ongeveer een uurtje duren, genoeg tijd om even bij te slapen (ook erg Indonesisch).

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Na ongeveer 1,5 uur in de boot (want vertraging – jam karet – hoort erbij), hoorden we harde muziek uit luidspeakers knallen. Het kwam van de plek waar we naartoe voeren. Op het kleine stukje landtong was het een drukte van jewelste. O help, het hele dorp was uitgelopen!

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Een warm onthaal, letterlijk en figuurlijk

Bij de aanlegsteiger stonden het dorpshoofd en de rest van het welkomscomité om ons een hartelijk welkom te heten. Het was bloedheet aan de kade en ik voelde de stralen over mijn rug heen lopen. Het hielp waarschijnlijk ook niet dat het een drukte van belang was van hoogwaardigheidsbekleders, overheidsbeambten, lokale pers en lokale bevolking.

 

mangrove van West-Kalimantan

(c) Globegirl

 

Als buitenlandse gasten mochten we bij de hoogwaardigheidsbekleders op het speciale ‘podium’ plaatsnemen, waar we cake, koud water en kokosnoten kregen. En plakkerige bankstellen. Met dit bloedhete weer had ik graag blijven staan, maar dat was geen optie. Gelukkig was alles overdekt, zodat we wel in de schaduw konden zitten.

 

mangrove van West-Kalimantan

mangrove van West-Kalimantan

 

Na een aantal lange speeches van alle hoogwaardigheidsbekleders, was het tijd voor het volksleid Indonesia Raya. De tekst ken ik niet, maar het klinkt wel heel statig. Helaas was er iemand in het publiek die blijkbaar dacht dat hij enorm goed kon zingen. Of hij heeft enorm veel vaderlandsliefde, dat kan natuurlijk ook. Uit volle borst en met zeer luide stem zong hij het volkslied mee. Vals. Heel vals.

 

Na Indonesia Raya was het tijd voor de officiële opening. Dat begon met het planten van bomen door de diverse hoogwaardigheidsbekleders. Ik was door de hitte niet heel vlot (bovendien was ik deels aan de bank vastgeplakt), waardoor ik dat gebeuren aan mij voorbij heb laten gaan.

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Lintje

Het ging natuurlijk vooral om de nieuwe loopbrug die was aangelegd, zodat de lokale bevolking en in de toekomst hopelijk ook toeristen, een kijkje konden nemen in de mangrove. Als een volleerde journalist bemachtigde ik mijn plekje om een mooie foto te maken, volledig vooraan en het uitzicht belemmerend van de andere (echte) journalisten. Ik nam mijn rol om de meest exclusieve foto te scoren heel serieus 😉 .

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Het lint, dat waarschijnlijk door de plaatselijke basisschool vakkundig in elkaar was geknutseld, sierde het begin van de loopbrug. De vice-gouverneur en de districtleider kregen allebei een schaar in hun handen geduwd en mochten de openingsceremonie verrichten. Achter hen het trotse dorpshoofd dat alles met een grote glimlach gade sloeg.

 

Mangrove van West-Kalimantan

Na de opening bevond het hele dorp incluis de vice-gouverneur en zijn gevolg zich op de loopbrug. Ik kan dan ook met de volle honderd procent garanderen dat de loopbrug een stevige constructie is die flink wat kilo’s kan verdragen. Fijn voor het geval er een krokodil onderdoor loopt, je hoeft niet bang te zijn dat het geheel onverhoopt net op dat moment in elkaar stort.

 

mangrove van West-Kalimantan

(c) Globegirl 

 

Nadat het dorp grotendeels van de loopbrug af was (er was inmiddels aangekondigd dat het eten klaar stond), maakte ik onderstaande foto. Naast de mooie mangrovebomen met enorme luchtwortels, zouden er ook veel dieren moeten zien. Die heb ik helaas niet gezien. Maar waarschijnlijk waren ze door alle drukte en live muziek even tijdelijk ergens wat verderop in de mangrove gaan zitten. Ik geef ze geen ongelijk.

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Dit jochie had blijkbaar geen trek. Of hij lag gewoon lekker op die boomwortel:

 

mangrove van West-Kalimantan

 

‘Very special madu’

Naast de loopbrug is er nog een ander project die de plek meer aanloop moet geven: honing (madu), Madu Kelulut. En dan geen honing van gewone bijen maar angelloze bijen, die alleen in die streek voorkomen. Het blijft nog bij een bescheiden project van 2 honingraten, maar het is een begin. Een de lokale bevolking is er maar wat trots op.

 

Aan het eind van ons bezoek kregen we ook deze honing mee voor thuis. Het is een heel vloeibare honing, die minder zoet is dan de gemiddelde honingsoorten en daarnaast ook een klein beetje bitter smaakt. In veel delen van Indonesië wordt honing als een superfood gezien. En dat er ook een bittertje inzit, zal het in hun ogen nog ‘gezonder’ maken. Bitter wordt in Indonesië vaak gezien als gezond.

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Ware popsterren

Alhoewel uiterst vriendelijk, bleef de lokale bevolking op een afstand. Af en toe opvallend onopvallend een snelle foto van de orang bule (blanken, wij dus) makend met de smartphone.

 

Uiteindelijk was er een moeder zo dapper om haar kleine zoontje mijn kant op te duwen om te vragen of hij met mij op de foto mocht. Inmiddels was duidelijk dat ik de blanke was die ook een beetje Bahasa sprak. Tuurlijk mag dat. Dus wij op de foto. En toen was het hek van de dam. Van alle kanten kwamen de smartphones tevoorschijn en er vormde zich een chaotische rij.

 

Dat het uiteindelijk niet om mij ging (niet blank genoeg), maar om blogger Gabriëlle, was al snel duidelijk. Maar he, no problemo, ik stond graag mijn plekje af. Al die warme lijven tegen je aan is geen pretje als het al zo bloedverziekend heet is.

 

mangrove van West-Kalimantan mangrove van West-Kalimantan

 

Eten en poco-poco

Een Indonesisch feestje is geen feestje zonder eten, muziek en dans (poco-poco). Daar sloten we ons bezoek dan ook mee af.

 

mangrove van West-Kalimantan

 

En toen was het weer tijd om hutje-mutje met zijn allen in de boot terug te gaan naar waar we vandaan kwamen. We zijn nog nooit zo hartelijk uitgezwaaid. In hoeveel huishouders onze foto’s aan de muur hangen en hoeveel foto’s van ons op Facebook zijn geplaatst, weten we niet. Maar het zullen er vast en zeker best wel veel zijn.

 

mangrove van West-Kalimantan

 

Ik hoop voor hen dat er meerdere orang bule een kijkje komen nemen in de mangrove. Al is het maar voor een beetje afwisseling van de foto’s.

 

Mangrove Bentang Pesisir Padang Tikar is bereikbaar via de boot. Die kun je op verschillende plekken huren, maar het loont op dit moment alleen nog de moeite als je in een groter gezelschap (tussen de 8 à 10 personen) bent, aangezien de boten ook zoveel mensen mee kunnen nemen. 20 personen kunnen trouwens ook, weet ik inmiddels uit eigen ervaring. Een boot huren kost omgerekend zo’n 200 euro per dag en de tocht duurt ongeveer 1,5 uur enkele reis.

 

Langs de Kapuas rivier, in de buurt van Pontianak de hoofdstad van West-Kalimantan, zijn de boten makkelijker te huren dan in de buurt van de mangrove. Er wordt gewerkt aan een betere infrastructuur voor toeristen om meer georganiseerde dagtochten naar de mangrove te verzorgen. 

 

 

 

Onze reis naar en ons verblijf in West-Kalimantan werd gefinancierd door het Gouvernement van West-Kalimantan in het kader van de survey reis voor Discover West Kalimantan. Het betrof een betaalde samenwerking.

 

Facebookreacties

reacties

Als je nog iets kwijt wil, doe het dan hier: