Verkeer: ter land, ter zee en in de lucht

verkeer

Ik ben niet zo bang aangelegd. Lichtelijk last van hoogtevrees, maar dat heb ik tegenwoordig aardig onder controle omdat ik mezelf dwing als het even kan het hoogste punt van de stad op te zoeken. En bovenaan zo’n enorme wolkenkrabber is het dan wel even licht in mijn hoofd, maar dat verdwijnt snel genoeg na wat diep in- en uitademen. O ja en van spinnen en kakkerlakken moet ik echt niets van hebben. Helaas heeft het daarin niet geholpen mezelf hard met het ‘gevaar’ te confronteren. Het lukt me tegenwoordig wel om niet meer de hele straat bij elkaar te gillen als ik er een zie. Dan vind ik al heel wat. Maar verder snel bang? Nee, niet echt. Ook niet in het verkeer in grote Aziatische steden  zal ik niet zo snel in paniek raken.

 

Nou is er in Nederland niet heel veel mis met het dagelijks verkeer. Alhoewel, als ik in mijn vertrouwde Rotterdam-Zuid rijd, denk ik wel eens dat sommige medeverkeersdeelnemers hun rijbewijs als bonus bij €20,- euro aan boodschappen hebben gekregen. Maar goed, vooral goed kijken bij het oversteken, niet je smartphone gebruiken in het verkeer en naast je ogen ook je oren gebruiken. Dan zal het nagenoeg zeker niet aan jou liggen mocht er toch iets gebeuren, al is de kans minder groot dat er iets gebeurt.

 

Gammele vliegtuigen en zigzaggende scootertjes

 

Hoe anders in sommige Aziatische landen. Soms is de degelijkheid ver te zoeken. De gammele bootjes, vliegtuigjes en andere voertuigen waarin ik heb gezeten zijn niet op 1 hand te tellen.

 

verkeer

 

Vaak genoeg heb ik in een vliegtuig gezeten voor een binnenlandse vlucht en me afgevraagd hoe het kan dat het door de inspectie is gekomen. Maar ja, dan zit je vaak al dus dan kun je net zo goed de gok maar wagen.

 

Of neem nou een rit achterop een opgevoerd scootertje dat met een noodvaart langs andere opgevoerde scootertjes en claxonnerende auto’s scheert in de drukte van een Indonesische grote stad. Been there, done that. Inclusief met een niet zo heel erg veilige helm op (type legerhelm uit een of andere feestwinkel met een touwtje onder je kin). Even samen met mijn neefje op z’n scooter scheurend langs het andere verkeer om even wat kwetiau goreng te halen aan de andere kant van de stad. Kicken! Ach ja, toen waren mijn neefje en ik nog 21 en 22 en waren we iets roekelozer dan dat we nu zijn.

 

Op een fiets met slechte remmen door het chaotische verkeer van een grote stad? Geen probleem. Ik draai mijn hand er niet voor om. Oversteken op een drukke weg waarop de auto’s voorbijrazen. Je kunt niet altijd geduldig wachten totdat je kunt afslaan of oversteken. Soms moet je gewoon voorrang némen. Hoe vaker je dat doet, hoe handiger je erin wordt.

 

Bule nekat!

 

Tja en toen moest ik 7 kilometer Jakarta overbruggen om daar een bevriende collegadiëtist L. op te zoeken. En voor wie het niet weet, dat is een hele wereldreis. Het verkeer in Jakarta is een grote crime. Eén en al opstopping. Je mag blij zijn als je reis onder de 2 uur duurt.

 

Als de reis dan zo lang duurt, dan moet je er ook maar het beste van maken, toch? The local way vind ik dan vaak toch de leukste manier. Dus geen privé auto of taxi dit keer, maar gewoon met de oplet. Oftewel, met te veel mensen in een te klein busje. Hutje mutje tussen de Indonesiërs. Gezellig!

 

Vooraf had ik al met L. zitten appen en gegrapt wat de mensen wel niet van mij zouden vinden. Ik: ‘Brani ya, bule ini!‘ (‘Die durft, deze blanke!’ – Bule wordt vaak gebruikt als belediging, maar betekent strikt genomen albino. Al gebruiken veel Indonesiërs het ook als koosnaam). Ja, vervolgde L.: ‘Bule nekat! hahahahaha’ (‘Een roekeloze blanke!’)

 

Dus, op zoek naar een oplet om de reis te gaan beginnen. Tenminste, dat was de bedoeling. Want er blijken bijna geen opletbusjes meer te rijden in Jakarta. Wel zag ik een rij bajajs (soort tuktuks) langs de kant van de weg. Dan maar dat. Terwijl ik een strategie bedacht om aan de overkant te komen, trilde in mijn tas mijn mobiel. Een appje. ‘Ik ben met de auto op ongeveer 3 kilometer afstand van jou. Maar je kent het verkeer in Jakarta hè? Macit! Gelukkig heb ik een auto met airco geregeld.’ Ik ben toch maar snel weer de koelte van mijn appartement daar gegaan om te wachten. Want er is een ding waarmee ie me toch in luxere vormen van vervoer kunt krijgen en dat is de belofte aan koelte op een snikhete dag.

 

Met een beetje positiviteit kom je een heel eind 😉

 

Mijn motto is: Is het je tijd, dan is het je tijd. En als je dat met een Rotterdamse tongval zegt, klinkt het lang niet zo dramatisch. Zo lang het kan, moet je van het leven genieten. En wanneer je dan van A naar B moet over een rivier met piranha’s en er is niets anders voorhanden dan een gammel bootje, waarom zou ik me tegenhouden door een beetje angst?

 

Please follow and like:
Facebook
Facebook
GOOGLE
Instagram
RSS
EMAIL

Facebookreacties

reacties

Als je nog iets kwijt wil, doe het dan hier: