Te laat door de macet

macet

In het Indonesisch hebben ze het Nederlandse woord overgenomen, maar omdat ze geen dubbele klinkers kennen in het behasa en het als een woord schrijven wordt het ‘telat’. Hoe vaak ik wel niet heb staan wachten in de in totaal 2 weken dat ik er ben geweest, is niet op 2 handen te tellen. Ook ik kom zelf regelmatig te laat, maar in vergelijking met hoe het in Indonesië gaat, valt dat zeker mee. Maar zij hebben een bijna altijd geldig excuus: macet.

 

‘We gaan morgen om 7 uur weg. Dan kom ik je ophalen.’ Mijn tante was resoluut. ‘Dan is het nog koel en geen felle zon.’ Misschien dat mijn verschrikte blik om zo vroeg te moeten opstaan heeft meegespeeld maar om 7 uur was tante nog nergens te bekennen. Twee uur laten kwam ze dan eindelijk. Op haar dooie gemak. ‘Macet,’ was het antwoord. Oftewel: file. Terwijl ze twee straten verder woont. En ja, het zal wel druk zijn geweest, het is altijd druk op de Indonesische wegen, maar dat zou met die twee straten niet moeten resulteren om 2 uur te laat te komen. Onze chauffeur was er ook nog niet. Die moest van verder komen. Dus met de macet zou hij zeker last hebben. Gelukkig was hij er niet heel erg veel later dan mijn tante en konden we alsnog weg.

 

In Indonesië is de drukte in het verkeer een goede reden om te laat te komen. Het maakt niet om welk uur je de weg op moet, het is altijd druk. Zo ook die ene keer dat ik een vroege vlucht had en mijn oom (de rust zelve zoals als altijd) en ik (één bonk stress) in de auto in een gigantische file terecht kwamen, om 4 uur ’s ochtends. Ik heb mijn vlucht gehaald, ruim op tijd. Maar toch, je weet soms niet hoe lang je in de file staat.

 

Zoiets als ochtend- of avondspits kennen ze niet. Die keer dat ik aan onze chauffeur vroeg, al wachtend in de file, wanneer de avondspits zou eindigen, moest hij keihard lachen. Iets wat ik hem weinig heb zien doen, bang om iets verkeerds te doen. Nadat hij uitgeproest was, was zijn antwoord: ‘Zo rond een uur of 11 ’s avonds. En dan begint de volgende macet weer.’

 

Het is niet altijd de macet die zorgt dat altijd iedereen te laat komt. Want vaak genoeg heb ik met mijn familie meegemaakt dat iedereen, wanneer ik dacht dat we gingen vertrekken na al 2 uur vertraging, iedereen besluit om nog even te gaan mandi’en. Want zonder mandi (douchen) gaat niemand de deur uit. Zonder eten trouwens ook niet. Zelfs niet als dat nog gemaakt moet worden. En zo is er altijd wel een reden om te laat te komen. Het hoort er nou eenmaal bij. Stel je erop in, verzet je niet, go with the flow.

 

 

Please follow and like:
Facebook
Facebook
GOOGLE
Instagram
RSS
EMAIL

Facebookreacties

reacties

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge