Het foodbloggerswereldje

foodbloggerswereldje

Het leek me altijd zo leuk. Lekker eten, eventueel nadat je het zelf gekookt had of tijdens een diner bij een of ander fancy restaurant. En dan lekker veel foto’s maken en erover schrijven en dat mensen het nog leuk vinden om te lezen ook. Lange tijd dacht ik dat dat niet voor mij weggelegd was. Dat is daar met zijn 32 jaren te oud voor was om aan mee te doen. Maar niets is minder waar. Ik ben sinds enige tijd een foodblogger(t) and I love it! Want alhoewel buitenstaanders misschien wat raar aankijken tegen het foodbloggerswereldje, ik kan niet meer zonder.

 

Mijn eerste blogartikel

 

Tja, dat was niet om over naar huis te schrijven. Het is in ieder geval niet noemenswaardig genoeg om in dit artikel een link op te nemen naar dat eerste artikel. Ik was maar gewoon begonnen. Op mijn bedrijfswebsite Eating Habits had ik al een paar keer geblogd, maar ondanks dat ik het leuk vind om stukken te schrijven, vond ik het toch wat minder leuk om stukken voor het blog van mijn bedrijf te schrijven. Na enige reflectie kwam ik erachter dat ik liever op een informele wijze schrijf in plaats van op een formele wijze. Zonder er lang over na te denken ben ik toen maar mijn eigen blog gestart onder de naam IndoRotterdammert. Waarop ik informele teksten kon schrijven, met regelmatig een dikke knipoog.

 

En toen verder

 

Ik ben maar gewoon begonnen, de goede raad die ik van een aantal bloggers in mijn kennissenkring had gekregen. Enige lijn die ik voor mezelf had bedacht was: het moet gaan over reizen of eten, en het liefst allebei. Soms lees ik nog stukken terug en denk: what was I thinking? Of ik haal er een knoert van een typefout uit. En na een tijdje van maandag tot en met zaterdag een nieuw artikel te plaatsen, is mijn huidige frequentie dinsdag, donderdag en zaterdag een nieuw artikel.

 

Mijn eerste event

 

Omdat je bij veel (food)bloggersevents een grote groep volgers moet hebben en ik die in vergelijking met mijn collega-bloggers (nog?) niet heb, word ik niet standaard uitgenodigd voor dat soort events. Maar ik was wel nieuwsgierig naar hoe het eraan toe zou gaan. Gelukkig is daar Marketing for Foodies, die samen met Wah Nam Hong en diverse andere partijen in de Markthal diverse events organiseert waar ‘kleine’ blogs ook welkom zijn. Als je maar een liefde hebt voor eten en dit enthousiast kan overbrengen (dat laatste is geen verplichting, maar het is altijd zo gezellig dat ik met alle liefde een of meerdere artikelen aan het event wil besteden). En het geeft me inspiratie om er andere artikelen over te schrijven. Sinds de eerste bijeenkomst heb ik nog niet veel events in de Markthal gemist. Net al een groot aantal anderen van de club.

 

Altijd relaxte sfeer

 

Wat me altijd opvalt zo foodbloggers onder elkaar is dat het altijd gezellig is. Eten verbindt, dus dat werkt al mee. De foodbloggers zelf zijn ook relaxt en vriendelijk naar elkaar. Geen haat en nijd en elkaar helpen waar kan. En door hen kom je ook regelmatig op andere events of ideeën voor artikelen. En op welk event je ook komt, je komt altijd een bekende tegen.

 

Het enige moment dat het wat minder relaxt is, is wanneer er weer een nieuw gerecht op tafel komt. Smartphones en spiegelreflexcamera’s in de aanslag en over elkaar duikelende foodbloggers om het mooiste plaatje te schieten. Want bij familie en vrienden durf ik niet helemaal los te gaan tijdens het fotograferen van het eten (‘Helena schiet nou op, ik wil eten!!!’), foodbloggers onder elkaar kan dat wel. Recht van boven, of juist vanaf de zijkant, met of zonder props, het kan allemaal. En er wordt flink de tijd voor genomen. Het eten is altijd koud, maar dat hoort erbij. Je moet er wat voor over hebben.

 

 

foodbloggerswereldje

 

Tijdens de Indonesia Week in Markthal begin november dit jaar. Tijdens de uitleg over de bami het moment om de chefkok mooi op de kiek zetten.

 

foodbloggerswereldje

 

Dit gerechtje tijdens All You Need is Food bloggersevent van afgelopen vrijdag was zo fotogeniek, dat het onze workshopdocent een lamme arm bezorgde van het ophouden van het dienblad voor alle foto’s die ervan gemaakt moesten worden.

 

 

foodbloggerswereldje

 

Bij World of Food was vooral de Vart Marti erg fotogeniek en moest van alle hoeken gefotografeerd worden. Ook koud was het nog steeds erg lekker overigens.

 

 

Please follow and like:
Facebook
Facebook
GOOGLE
Instagram
RSS
EMAIL

Facebookreacties

reacties

2 reacties

  • Haha, leuk. Ik kom ook wel eens op zulke events. En inderdaad, als je echt zelf van lekker eten houdt moet je het misschien juist niet worden, omdat het inderdaad vaak bijna koud is tegen de tijd dat iedereen alles (vaak ook elkaars gerecht) gefotografeerd heeft en gepost heeft. Van mij komen er ook nog wat foodblogs aan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge