Uitpuilende handbagage in Indonesië

handbagage

Laatst zat ik in de trein. En mevrouw had haar hangplant meegenomen en hing deze aan het jassenhaakje bij haar stoel. Ik hoorde een wat oudere mevrouw tegen de mevrouw naast haar zeggen: ‘Kijk nou, die mevrouw neemt haar plant mee op reis. Het moet niet gekker worden.’ De andere mevrouw knikte instemmend.

 

Zelf vond ik het wel een gezellig gezicht. Als de dames dit al gek vonden, dat waren ze zeker nooit in een trein in het buitenland geweest. In een twee of derde klasse. Of in een vliegtuig tijdens een binnenlandse vlucht in het buitenland. Als je soms ziet wat de mensen daar meenemen in het openbaar vervoer. Hele inboedels gaan dan mee op reis. Bepakt en bezakt gaan de mensen daar met hun hele hebben en houwen op pad.

 

In Indonesië is het vrij goedkoop om van punt A naar B te vliegen. Met Lion Air heb ik tijdens mijn laatste vakantie daar flink wat vlieguurtjes gemaakt. Samen met mijn moeder, neefje en tante gingen we vanaf Zuid-Sumatera naar Bali met een overstap op Jakarta. De hoeveelheid aan cadeautjes (voor onszelf en familie die wij na Bali in Solo op Java zouden bezoeken) die we meekregen pasten niet in onze koffers en handbagage. Om over de grote hoeveelheid aan eten nog maar te zwijgen. Want o wee als je honger krijgt op de vliegreis van een uur. Weigeren wordt niet geaccepteerd. En mijn non-verbale onweerblik werd niet opgemerkt. ‘We mogen maar 1 stuk handbagage meenemen’, stamelde ik nog. Een van mijn ooms wuifde dat weg. ‘Dat mag wel mee. We zijn hier niet in Europa.’

 

En daar stonden we dan op het vliegveld. We waren zeker niet de enigen die heel veel handbagage mee hadden. Grote dozen Indomie, al dan niet gevuld met Indomie, plastic tassen, trolleys en uitpuilende koffers werden meegezeuld. Dit gaat nooit passen, dacht ik toen ik keek naar al die mensen met al die bagage.

 

Eenmaal in het vliegtuig was het inderdaad wat passen en meten. De handbagage ruimten boven de stoelen werden hier en daar flink aangeduwd om zo veel mogelijk te kunnen bergen. De rest van de spullen ging onder de stoel en op schoot. Past prima. Waar had ik me druk om gemaakt?

 

In Bali aangekomen haalden we onze bagage weer onder onze stoelen en uit de rekken boven de stoelen en liepen het vliegtuig uit. Mijn zo gewaardeerde roti kukus, waarvan ik er 10 meegekregen had voor onderweg, hadden bovenin de rekken gelegen. De cakejes waren hun mooie vorm verloren omdat ze waren platgedrukt door andere handbagage. ‘Je had het ook voor de vlucht moeten opeten! Zonde!’ hoorde ik mijn tante verwijtend zeggen. Nou, sorry hoor…

 

 

Please follow and like:
Facebook
Facebook
GOOGLE
Instagram
RSS
EMAIL

Facebookreacties

reacties

25 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge