Eten, eten en nog meer Indonesisch eten

eten

Het grote voordeel van een Indonesische familie is dat elke feestelijke aangelegenheid, groot of klein, gepaard gaat met eten. Veel en lekker eten. Er wordt standaard te veel gemaakt. Want je weet nooit wie er uiteindelijk allemaal mee-eet. Er moet genoeg zijn want het laatste wat je wilt is dat je gasten te weinig hebben gegeten. Dat zou echt vreselijk zijn. Anderhalve dag in de keuken staan om het eten te bereiden is geen unicum. Mijn moeder is een ster in het maken van een uitgebreide, iets te copieuze maaltijd.

 

Gij zult eten!

Eten is belangrijk in de Indonesische cultuur. Dat werd mij al vroeg duidelijk toen ik als driejarige peuter met mijn ouders mijn moeders kant van de familie bezocht in Indonesië. Tijdens die keren dat we ooms en tantes, neven en nichten, achterneven en -nichten, achterachterneven en -nichten enz afgingen, werd overal eten aangeboden. En je móét eten, ook al heb je net een hele maaltijd genuttigd bij de vorige achterachterneef. Het was overigens heel lekker eten, al heb ik vrij snel geleerd dat als je in Indonesië eten aangeboden krijgt, je maar een paar happen hoeft te eten. Gastheer of -vrouw blij en jouw plicht volbracht. En bang zijn om met een rammelende maag te zitten hoeft niet, want de volgende keer dat er eten wordt aangeboden duurt nooit lang.

 

Gij zult alles proeven!

Zijn de Indonesische gasten gewend dat je gewoon ongegeneerd mag aanvallen op al het lekkers wat op tafel staat, de Nederlandse tak van de familie moet vaak wat meer aangemoedigd worden. Mijn moeder doet dit door zwijgend maar met een bemoedigde blik in de ogen steeds een ander gerecht bij het bord van die persoon te zetten. Als de hint niet wordt opgemerkt, gaat ze over tot het zwaardere geschut. Hup, zonder vooraf te vragen of hij of zij het wil hebben, schept ze een lepel van het gerecht op het bord. “Moet je proeven, is lekker.” De zus van mijn Nederlandse vader heeft inmiddels dezelfde tactiek als die ik in Indonesië hebt: gewoon allemaal kleine beetjes proeven. Begin je gelijk met een vol bord, dan zit je aan het einde voller dan vol en kun je geen pap meer zeggen. Want Nederlanders hebben vaak al van kleins af aan geleerd om hun bord leeg te eten. Kleine tip: dat hoeft niet per se als je aan de Indonesische rijsttafel zit. Genoeg is genoeg. Maar laat ook niet je halve bord ongeroerd. Dat is zonde. Had je maar niet zo veel moeten opscheppen.

 

Gij zult na het eten niet te lang blijven plakken!

Als een goede Indo betaamt, houd ik het SMP-principe aan: Sudah Makan Pulang. Oftewel: ben je klaar met eten, dan ga je weer naar huis. Maar er is altijd over dus ik krijg altijd een bakje eten mee naar huis. Voor wanneer ik laat uit mijn werk kom en geen zin heb om te koken. “Je hoeft het alleen maar even in de magnetron op te warmen. En als je thuis bent, gelijk in de koelkast zetten ya.” Roept mijn moeder me altijd na als ik de deur uitga.

 

Indonesische moederliefde gaat door de maag. <3 <3 <3

Please follow and like:
Facebook
Facebook
GOOGLE
Instagram
RSS
EMAIL

Facebookreacties

reacties

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge