Het jaarlijkse uitje naar de Efteling

jaarlijkse uitje naar de Efteling

Elk jaar neem ik mezelf voor: volgend jaar sla ik een jaartje over. Maar telkens als de AH-Eftelingzegels me weer om de oren vliegen plan ik ‘m toch weer in: het jaarlijkse uitje naar de Efteling.

 

Ik ga ook altijd met mijn nichtje en mede-Indo. Jaar in, jaar uit. Mijn nichtje is twee jaar jonger dan ik. Maar toch voelen we ons allebei weer kind tijdens het jaarlijkse uitje. We gaan altijd tijdens de Zevenmijlszomer. En wel van de opening om 10.00 uur tot aan sluitingstijd 00.00 uur. We willen natuurlijk wel waar voor ons geld.

 

Elk jaar gebeurt weer nagenoeg hetzelfde. Niet alleen in het park maar ook op de weg ernaartoe. We vertrekken (veel) te vroeg van huis waardoor we volgens de navigatie veel te vroeg aankomen. Gelukkig neem ik, ondanks de navigatie, altijd de(zelfde) verkeerde afslag op de A59 naar ’s Hertogenbosch, waardoor we toch iets minder vroeg aankomen in Kaatsheuvel. Alsnog staan we om half 10 voor de poort te wachten totdat deze om 10 uur open gaat. En dan is het in snellooptempo (Indo’s rennen niet als het niet hoeft) richting De Vliegende Hollander. Met een omweg, omdat we ook hier altijd de verkeerde kant op gaan, waardoor we alsnog in een lange wachtrij terechtkomen. De meeste Efteling attracties staan op ons to-do lijstje, met telkens een voorspelbare reactie of afloop:

 

De Vliegende Hollander: “Toch wel een beetje een anti-climax, dat laatste stuk varend door het water. Zelfs de eenden zwemmen sneller.” Om daarna minstens nog 2 keer de attractie in te gaan.

 

Carnaval Festival: Waarbij de attractie bijna altijd stil gaat staan op het moment dat wij met ons wagentje voor de worstelende sumo’s staan. Alsof een hogere macht ons iets duidelijk wil maken.

 

Vogel Rok: “O wat gaaf, nog een keer, kom er staat nu niet zo’n grote rij!” Om na een paar rondes achter elkaar wit-wegtrekkend een rustig plekje in de schaduw te zoeken om bij te komen.

 

Monsieur Cannibale: “Neuh, toch maar niet.” Maar wel de rest van de dag het liedje neuriën, afgewisseld door dat van Carnaval Festival.

 

Joris en De Draak: altijd per se én in de water- én in de vuurvariant moeten. En oprecht blij zijn als jouw treintje gewonnen heeft.

 

Het Sprookjesbos: ook hier raken we regelmatig de weg kwijt. Ja, alweer ja… :-S

 

Raveleijn: voor de dip in de dag. Als je al een halve dag door een pretpark heen sjokt, komt dit moment geheid. Elk jaar hopen we dat de show verbeterd is, maar elk jaar komen we erachter dat het niet aan ons besteed is dat de acteurs zoveel dramatiek in hun spel gebruiken dat ze vergeten om de tekst te playbacken.

 

Het Spookslot: “Dat is echt een gaaf muziekstuk.” “Ja, dat is Danse Macabre.”

 

Villa Volta: [meepratend met Hugo van den Loonsche Duynen, samen met heel veel andere bezoekers]: ‘Dit huis… dit ver-vloek-te huis…”

 

Droomvlucht: vergapen aan de planeten, aan de elfjes, aan de trollen, aan alles eigenlijk.

 

Fata Morgana: “We blijven gewoon zitten, er staat toch niemand te wachten.”

 

De dag wordt afgesloten met de laatste show van Aquanura. Voorafgegaan met een half uur durende poging om op een hoog muurtje te komen zodat je de show goed kunt zien (we zijn allebei niet zo groot). Supermooie attractie, met alle bekende liedjes van de Efteling. “Hé bah, dat deuntje van Carnaval Festival was net uit mijn hoofd…”

 

Please follow and like:
Facebook
Facebook
GOOGLE
Instagram
RSS
EMAIL

Facebookreacties

reacties

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge